Zapis brydżowy — jak liczymy punkty

Kalkulator kontraktu z kontrą, rekontrą i założeniem — oraz wyjaśnienie, czym różni się gra na impy od gry na maxy

Z czego składa się zapis

Zapis to zawsze suma czterech składników. Warto je znać oddzielnie — wtedy każdy wynik da się policzyć w pamięci.

1. Lewy kontraktowe

Liczą się tylko lewy ponad sześć. Kontrakt 3BA to zobowiązanie do wzięcia 6 + 3 = 9 lew.

Kontra podwaja lewy kontraktowe, rekontra poczwórnia. To ważne: 2♣ z kontrą daje 80 punktów za lewy — czyli wciąż częściówka, a 2♥ z kontrą daje 120, czyli już końcówkę z premią.

Kiedy częściówka, a kiedy końcówka

Granica przebiega przy 100 punktach za lewy kontraktowe. Ta tabela to najważniejsza rzecz do zapamiętania z całego zapisu — wynika z niej, które kontrakty warto licytować:

Przed partią i po partii — zielone i czerwone

Założenie rozdania widać po kolorze pudełka, w którym leżą karty. Zielony to przed partią: premie i wpadki są niższe. Czerwony to po partii: premia za końcówkę rośnie z 300 do 500, ale każda wpadka kosztuje 100 zamiast 50. Po partii wszystko waży więcej — i zysk, i strata.

Jak zapisujemy wynik kontraktu

Przy stole i w wynikach turniejowych używamy skrótów. Warto je znać, bo w tej notacji zapisany jest każdy wynik:

Do kontraktu zawsze dopisujemy literę rozgrywającego: N (Północ), E (Wschód), S (Południe), W (Zachód). Bez niej zapis jest niepełny — to litera mówi, której parze zaliczamy punkty i kto wychodzi w pierwszej lewie. Pełny wynik wygląda więc tak: 4♠S = (Południe rozgrywało 4♠ i wzięło dokładnie 10 lew) albo 3BAW −1 (Zachód rozgrywał 3BA i wziął 8 lew, czyli o jedną za mało).

Trzy wyniki tego samego rozdania

Te trzy przykłady pokazują całą mechanikę zapisu — wszystkie zielone, czyli przed partią:

Zwróć uwagę na dwa ostatnie wiersze: tyle samo lew, a różnica 250 punktów. Jedna para wzięła 10 lew jako nadróbkę w częściówce, druga jako końcówkę z premią. To najważniejsza lekcja z całego zapisu — liczy się nie tylko ile lew weźmiesz, ale w jakim kontrakcie.

2. Premia

3. Nadróbki

4. Wpadki

Gdy zabraknie lew, punkty dostają przeciwnicy: bez kontry 50 za każdą lewę przed partią
i 100 po partii. Z kontrą kary rosną skokowo (przed partią 100, 300, 500, 800…;
po partii 200, 500, 800, 1100…), a rekontra je podwaja. Pełna drabinka — wiersz po
wierszu — jest w tabeli wpadek niżej.

Pełne tabele zapisu

Wszystko, co wyżej opisaliśmy po kolei, zebrane w cztery tablice. Zielone to przed
partią, czerwone po partii; bez = bez kontry, x = z kontrą,
xx = z rekontrą. Pogrubione wartości to kontrakty z premią za końcówkę lub szlema.

Kontrakt ugrany dokładnie (=) — przed partią (zielone)

Kontrakt ugrany dokładnie (=) — po partii (czerwone)

Nadróbki — ile za każdą lewę ponad kontrakt

Wpadki — ile oddajesz przeciwnikom

Sześć rozdań — te same karty, różne decyzje

Każde z tych rozdań pokazuje inną pułapkę zapisu. Wszystkie liczby policzone tym samym kalkulatorem, którego masz wyżej. Na razie porównujemy surowe punkty — jak przelicza się je na wynik turniejowy, opisujemy w dalszej części strony.

Przy każdym przykładzie jest diagram jak na pudełku: w środku numer rozdania, a wokół strony świata pokolorowane założeniami. Przykłady idą po kolei, więc numer przykładu jest zarazem numerem rozdania — i to on ustala założenia.

Gra na impy

Na impy gra się w meczach i turniejach drużynowych — a także w turniejach par, w których zapisy przelicza się na impy względem wyniku średniego (tzw. butler). To samo rozdanie gra się przy dwóch stołach: przy jednym Twoja para siedzi na linii NS, przy drugim koledzy z drużyny na EW. Porównuje się surowe zapisy z obu stołów, a różnicę przelicza na impy według tabeli.

Jak liczymy — krok po kroku

1. Dodaj zapis z obu stołów zgodnie ze znakiem swojej drużyny.
2. Wynik to różnica w punktach — dodatnia lub ujemna.
3. Odczytaj impy z tabeli i przypisz je zwycięskiej drużynie.

Jak się gra na impy

Tabela impów jest spłaszczona — im większa różnica, tym mniej dokłada każdy kolejny punkt. Różnica 20 punktów to 1 imp, ale różnica 500 to dopiero 11 impów, choć jest dwudziestopięciokrotnie większa. Stąd cała strategia:

• Licz się z grą i szlemikiem, nie z nadróbką. Ugranie gry to zwykle 10–13 impów. Jedna nadróbka to 1 imp — nie warto dla niej ryzykować kontraktu.
• Graj bezpiecznie. Jeśli linia rozgrywki daje pewne 10 lew, a inna 11 lew albo 9 — wybierz pewną. Zyskujesz 1 imp, tracisz 10.
• Po partii graj solidnie. Premia 500 zamiast 300 i kary 100 zamiast 50 sprawiają, że po partii błędy kosztują najwięcej.
• Wchodź w kontrakty, których nikt inny nie zalicytuje tylko wtedy, gdy masz realne podstawy. Zysk jest ograniczony, a strata bywa dwucyfrowa.

Gra na maxy (zapis maksymalny)

Na maxy gra się w turniejach par — i tak właśnie rozgrywamy większość turniejów w klubie. To samo rozdanie gra wiele par na tej samej linii. Twój zapis porównuje się z każdą z nich osobno, a liczy się wyłącznie to, ile par pokonałeś — nie o ile.

Jak liczymy — krok po kroku

1. Zbierz zapisy wszystkich par grających Twoją linią w tym rozdaniu.
2. Za każdą pokonaną parę dostajesz 2 punkty, za każdy remis 1 punkt, za przegraną 0.
3. Maksimum („MAX") to 2 × (liczba porównań). Twój wynik dzielimy przez MAX i podajemy w procentach.

Jak się gra na maxy

• Walcz o każdą nadróbkę. 30 punktów potrafi przeskoczyć całą grupę par. To odwrotność myślenia z impów.
• Miano ma znaczenie. 3BA za 9 lew daje 400 — 5♦ tyle samo, ale dopiero za 11 lew, a 4♠ za 10 lew to już 420. Przy równej liczbie lew starsze i BA biją młodsze, więc w turnieju par gra się je chętniej.
• Broń się aktywnie. Wpuszczenie przeciwników w częściówkę za −110, gdy inni bronią za −140, daje dobry wynik bez ugrania czegokolwiek.
• Zły wynik to tylko jedno rozdanie. Katastrofa kosztuje 0%, ale nie więcej — więc ryzyko bywa opłacalne, jeśli daje szansę na MAX-a.
• Graj to, co zalicytuje większość, tylko lepiej. Wyniki liczą się względem stolika, nie względem teorii.

Impy czy maxy — jedno rozdanie, dwie decyzje

Do druku

Dwie ściągi w PDF, gotowe do wydrukowania przed grą w domu lub w klubie.

Kontrolki (karty meczowe)

Karta A4 w poziomie z wpisanymi z góry rozdającym i założeniami dla każdego rozdania, kolumnami NS / EW / PM i skalą impów na dole. Na jednej stronie są dwie kontrolki, po jednej dla każdego stołu. Wybierz długość sesji:

Jak wypełniać: zapis wpisujesz w kolumnie strony, która go zdobyła (NS albo EW), a w kolumnie PM punkty meczowe odczytane ze skali impów. Kolejność rozdających i założeń jest stała i powtarza się co 16 rozdań.

Tabela miltonowa

Jedna strona: ile wart jest każdy honor, ile punktów trzeba na końcówkę i szlemika oraz ile lew „powinna" dać karta o danej sile, do porównania z własnym zapisem.

Igor Łosiewicz · wawabrydz.pl